Loos op leestafel

Een jaar na dato toch nog weer twee recensies. En wat voor recensies! Op leestafel.nl, met forum: “Een erg mooi boek, dat besef je pas als het uit is. En blijft hangen.”

Onverwachte kleine gebeurtenissen die hoop geven
Mama is vaak moe en stil en soms superchagrijnig, vooral als Loos haar vader wil bellen of de honkbalpet van haar vader op haar hoofd zet als ze weggaan. Loos belt bijna elke dag naar haar vader. Ze gebruikt dan de grote, zwarte, ouderwetse bakelieten telefoon die ze van haar oma gekregen heeft. Die telefoon staat op haar kamer in de brede vensterbank, achter het gordijn, daar zit ze lekker privé. Loos vertelt meestal niets aan mama over die gesprekken met papa en foto’s kijken doet ze ook stiekem want als mama dat ziet krijgen ze geheid ruzie. Het onderwerp papa is taboe. Mari, de vriendin van Loos, woont ook alleen met haar moeder, maar die moeder is heel stoer en veel vrolijker en makkelijker vindt Loos.
Toch kan mama ook heel leuk zijn en die week hebben ze soms gewoon pret met zijn tweeën, bijvoorbeeld als ze lekker pannenkoek met gek beleg eten of als ze kleren gaan kopen voor zaterdag, de verjaardag van Loos. Ook is Loos blij met haar moeder als ze gelijk begrijpt wat Loos getekend heeft en vol begrip is over de taallessen en het lezen dat Loos zo’n moeilijk vindt.
Die week is haar moeder sowieso anders, ze lijkt te voelen dat het zo niet langer kan. Ze is toeschietelijker en tot verbazing van Loos hebben ze het een keer over papa en over de foto’s doet mama ook niet meer zo heel erg afwijzend. Loos is er blij om en zowaar belt ze eens een keer niet naar papa. De verjaardag is een groot succes, mama heeft voor een enorme verrassing gezorgd. Het lijkt wel of tussen Loos en haar moeder alles anders wordt, vrolijker, beter…

Het mooie verhaal over de achtjarige Loos beslaat een week, te beginnen bij zondag. Het is een doodgewone maar toch bijzondere week. Het gewone zit hem in het dagelijkse leventje. Loos gaat naar school, mama naar haar werk, ze eten samen en dan is het alweer bedtijd voor Loos. Het bijzondere zit hem in de heel onverwachte
kleine gebeurtenissen die hoop geven en in de ontroerende maar toch mooie wending in het contact met elkaar. In heldere taal wordt de relatie moeder-dochter weergegeven en hun onvermogen om te praten over het moeilijke onderwerp, papa. Als lezer kom je er bij stukjes en beetjes achter waarom mama nooit over papa wil praten. Mooi en knap gedaan. Prachtig boek.

ISBN 9789047704706 Hardcover 112 pagina’s Lemniscaat mei 2012
Leeftijd 8+
© Dettie, 22 april 2013

Gebeurtenissen die blijven nasmeulen
‘Ik kruip op de vensterbank en ga naast de telefoon zitten. Ik hou zelf erg van verhalen verzinnen. Soms hang ik uren aan de lijn, en dan ben ik nog niet uitgepraat. Ik bedenk nooit van tevoren wat ik papa ga vertellen, die verhalen komen gewoon vanzelf. Alleen het einde is altijd hetzelfde. Dan zeg ik: ‘En dat is allemaal heus waar, heel echt gebeurd!’ Papa barst iedere keer weer in lachen uit: ‘Echt niet! Je zuigt het uit je dikke duim!’ Nogal logisch. Wat er in het echt gebeurt, is toch veel te saai om te vertellen.’

Gelukkig is er toch dit verhaal, dat Loos, een meisje van acht, bijna negen, vertelt over haar dagelijks bestaan. Ze woont alleen met haar moeder, die om de een of andere reden moeite heeft met het leven. Maar ze doet haar best voor Loos, dat weet Loos wel, al is het ook wel een beetje vervelend dat ze bijna iedere dag te laat komen op school, en dat vaak leuke plannetjes niet doorgaan. Aan de andere kant begrijpt mama wat Loos ‘mankeert’ als de juf op school moppert dat ze niet goed leest. En dat ze niet altijd zin heeft om te koken, dat is ook niet erg: Loos eet graag pannenkoeken.
Maar toch: mama is niet zoals ze vroeger was. Niet zoals de moeder van Mari, haar beste vriendin, die ook alleen met haar moeder woont, en bij wie ze vaak na school blijft spelen en eten. Gelukkig kan ze met haar vader bellen en hem haar verhalen vertellen. Ze heeft immers een oude bakelieten telefoon op haar kamer? En ze kan oude foto’s bekijken, dat vindt ze ook leuk, al wil Mama liever niet dat ze dat doet.
Haar verjaardag komt er aan, ze wordt negen. Spannend! Hebben ze haar niet altijd beloofd dat ze dan een drumstel zou krijgen? Maar er wordt nergens over gesproken. En ze moet om half zes haar bed al uit!

De lezer bevindt zich in het hoofd van Loos en beleeft zo haar leven en gedachten daarover mee. Op deze manier krijgen we een week uit het leven van een jong meisje voorgeschoteld, zonder dat het verleden – dat duidelijk belangrijk is – uitgelegd wordt. Een jonge lezer heeft waarschijnlijk lang niet in de gaten wat er aan de hand is. Dat wordt ook nooit expliciet verteld, maar is aan het einde van het verhaal wel duidelijk. Dat is heel mooi gedaan, deze verwoording van een van de moeilijke dingen in het leven die je zo maar kunnen overkomen.
Daarnaast is deze belevingswereld zeer herkenbaar voor een leeftijdgenoot: er zijn de gewone kleine dingen die op het moment dat ze gebeuren groter lijken dan daarna. Wat nu vervelend is, zijn straks immers alleen herinneringen, waar je misschien wel om kan lachen. En wat nu bijzonder is, zal straks ook afzwakken. Maar er zijn ook gebeurtenissen die blijven nasmeulen, en dat is het geval in dit kleine maar mooie verhaal.

ISBN 9789047704706 | Hardcover |112 pagina’s | Lemniscaat | mei 2012
Leeftijd vanaf 8 jaar
© Marjo, 26 april 2013

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s